جدیدترین مطالب پزشکی و سلامت در سایت پزشکین تبلیغات



آشنایی با بیماری تب شالیزار یا لپتوسپیروز

cached.imagescaler.hbpl.co.uk

 

 

 

  • کنترل مایعات و درمان صحیح آن برای پیشگیری از نارسایی کلیه مهم می باشد اگر نشانه های نارسایی کلیه ظاهر شود ، جایگزینی سریع مایعات در طی ۴۸ تا ۷۲ ساعت بامراقبت دقیق بیماران ممکن است مفید باشد .

بیماری تب شالیزار یکی از بیماریهای شایع استانهای شمالی است. شرایطی مثل  آب ، هوا ، اقلیم و آبهای سطحی زمینه ساز انتقال بیماری تب شالیزار به انسان است. این بیماری اولین بار توسط آدولف ویل در سال ۱۸۸۶ گزارش شد.

لپتوسپیروز یک بیماری باکتریایی است که از طریق نوعی انگل فنری شکل در آب از طریق خراش پوست وارد بدن می شود.

عامل این بیماری یک باکتری مارپیچ به نام لپتوسپیرا leptospira است.

انگل این بیماری از طریق پوست خراشیده، چشم و غشاهای مخاطی به ویژه در فصل بهار و  تابستان وارد بدن انسان می شود. این یک بیماری مشترک دام و انسان است.

بیماری تب شالیزار یکی از بیماریهای مشترک بین انسان و حیوان است اراضی شالیزاری زمینه سرایت این بیماری را به انسان فراهم می کند.

امروزه این بیماری یکی از بیماریهای مهم مشترک بین انسان و دام در جهان محسوب می­شود و در تمام کره زمین جز دیده شده است. با اینهمه بیماری بیشتر در مناطقی که دارای بارندگی بالا هستند و مناطق گرم وحاره­ای وزمین­های گلی و کنار دریاچه­ ها و ماندآب­ها اتفاق میافتد.

بیماری تب شالیزار از راه خراش پوست به کشاورزان نیز منتقل می شود.

عامل مولد بیماری لپتوسپیروز باکتری خمیده از جنس لپتوسپیرا می­باشد.

درجه حرارت محیط بین ۷ و ۳۶ درجه سانتیگرادپی اچ حدود ۸-۶ و زمین های گل آلود با زه کشی ناقص همچنین افزایش ناگهانی درجه حرارت محیط توأم با افزایش نزولات آسمانی و ایجاد سیلاب های فصلی شرایط مساعد برای وقوع بیماری هستند

تشخیص به موقع زمان بیماری می تواند در درمان این بیماری بسیار موثر باشد.

ابتلای بیماری تب شالیزار در کشاورزان ۵/۲۹ درصد ، صیادان ۱۸ درصد ، کارگران معادن ۵/۱۲ درصد ، دامداران ۶ درصد و کارگران کشتارگاهها ۴ درصد است.

عامل مولد بیماری لپتوسپیروز باکتری خمیده از جنس لپتوسپیرا می­باشد.

درجه حرارت محیط بین ۷ و ۳۶ درجه سانتیگرادپی اچ حدود ۸-۶ و زمین های گل آلود با زه کشی ناقص همچنین افزایش ناگهانی درجه حرارت محیط توأم با افزایش نزولات آسمانی و ایجاد سیلاب های فصلی شرایط مساعد برای وقوع بیماری هستند

حدود ۱۶۵ گونه از پستانداران به بیماری لپتوسپیروز حساس هستند و تمام این حیوانات و انسان می توانند به عنوان میزبان و یا مخزن بیماری عمل کنند، اما مخزن نهایی و میزبان قطعی لپتوسپیروز جوندگان بخصوص موشها هستند.

راههای انتقال تب شالیزار :

مهمترین منبع آلودگی،ادرار حیوان مبتلا می باشد در حیوانات آلوده بدون علائم عامل لپتوسپیرا می تواند برای ماهها در لوله پروکزیمال کلیه زنده مانده وازطریق ادرار بیشتر از ۶ ماه سبب آلودگی محیط گردد .

همچنین جنین سقط شده بافتهای آلوده ، ترشحات دستگاه تناسلی و شیر آلوده می توانند بطور مستقیم یا پس از آلودگی محیط موجب انتقال بیماری گردند انتقال لپتوسپیراازطریق تماس جنسی درموش صحرایی،گاو وخوک وسگ گزارش شد

راه انتقال بیماری به انسان از طریق تماس با آب غذایاخاک است که با ادرار حیوان اهلی و وحشی مبتلا آلوده شده است .

آلودگی ممکن است از طریق خوردن غذا یا آب آلوده یا از طریق تماس پوستی مخاطی ،‌از راه غشاهای مخاطی سالم ( چشم ها ، بینی و دهان ) خراش های پوستی و تنفس آئروسل ها انتقال یابد . انتقال بیماری از انسان به انسان بسیار نادراست .

دوره کمون بیماری معمولاً ۱۴ ـ ۷ روز است که می تواند از ۲۶ ـ ۲ روز متغیر باشد . در مردها و سنین زیر ۴۰ سال بیماری شایع تر است .

علایم آن در انسان چهار تا ۱۴ روز (متوسط ۱۰ روز) و در حیوان دو تا ۲۰ روز پس از ورود انگل، بروز می کند.

علائم تب شالیزار در حیوان:

علایم عمومی بیماری­ها مانند بی­حالی، عدم تمایل به حرکت و بی­ اشتهایی در این بیماری نیز دیده می­شود. زردی(یرقان) و خونشاش از علایم مهم بیماری دردام­ها محسوب می­گردد. در دام­های شیری ممکن است رنگ شیرتغییر پیدا کندو رنگ آن زرد شود یا لخته­های خون در آن دیده شود. در دام­ های آبستن ممکن است سقط جنین رخ دهد.

علائم تب شالیزار در انسان :

سرفه خشک، تب، سردرد، درد عضلانی، تهوع و استفراغ و لرز است.

علایم کمتر شایع نیز درد شکم، صدای غیرطبیعی ریه، درد استخوان، ورم ملتحمه (التهاب و قرمزی چشم)، بزرگ شدن غدد لنفاوی، بزرگ شدن طحال و کبد، سفتی ماهیچه ها و بثورات جلدی است.

علایم این بیماری گاهی با آنفلوآنزار (تب، لرز و سردرد شدید) و مننژیت اشتباه گرفته می شود.

انگل این بیماری بیشتر در مناطق گل آلود مانند شالیزارها وجود دارد. شالیکاران، کشاورزان، دامداران، کارگران کشتارگاه، کارگران فاضلاب و نظامی ها بیش از سایر افراد در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند.

این بیماری از طریق ادرار حیوانات آلوده مانند سگ و موش آلوده نیز در اثر تماس به انسان منتقل می شود.این بیماری دو مرحله ای است : مرحله اول ، بیماری در خون نهفته است و مرحله تب دار بیماری است و مرحله دوم مرحله نقاهت است در مرحله دوم است که کبد و کلیه درگیر این بیماری می شوند.

عوارض این بیماری عبارت است از مننژیت، کاهش شنوایی، نارسایی کلیوی و کبدی و مشکلات قلبی و عروقی.

میزان سالانه عفونت جهانی این بیماری دو صدم درصد در هر یکصد هزار نفر در آب و هوای معتدل و ۱۰ تا صد درصد در هر یکصد هزار نفر در آب و هوای گرمسیری است.

نشانه های بالینی بیماری در انسان گسترده است و ممکن است شامل تب­ بالا، لرز، سردرد ، درد ماهیچه­ای، استفراغ، یرقان، قرمزشدن چشم­ها، درد شکم، اسهال ودانه­های پوستی باشد.

لازم به ذکر است حدود ۱۵ تا ۴۰ ٪ موارد از ابتلا به تب شالیزار می تواند بدون علام باشد.

البته معمولا ۹۰٪ موارد با علامت خفیف بروز می کند که بدون مشاهده زردی (ایکتر) می باشد و شامل سر درد -تب -لرز -درد عضلات، استخوان و بروز درد چشمهمراه با قرمزی آن و ملتحمه(از روز سوم و مشخصه بیماری است) می باشد .- همچنین می توانداسهال(۴ تا ۷ روز) و استفراغ و بروز قرمزی (راش )هایی در سطح پوست بروز کند.

و در مواردی هم بزرگی کبد، طحال،لنفادنوپاتی،فارنژیت، گلو درد،مشکلات قلبی عروقی،راش های ماکولو پاپولر در تنه و جلوی ساق پا.

مرحله دوم :

مشخصه آن وجود باکتری در ادرار و ظهور آنتی بادی IGM در سرم خون است و از علایم آن :تب -لرز-و علایم التهاب پرده های مغز (مننژیت)-سندرم گیلن باره-اختلال بینایی-فلج اعصاب مرکزی-آنسفالت-ضعف،سفتی عضلات است .و البته باز بدون ایکتر. موارد بدون ایکتر کشنده نیست.

یافته های آزمایشگاهی:

مطالعه روی نمونه های گرفته شده ازبیماران بستری دربیمارستان بیانگریافته های غیراختصاصی است مانند:

– افزایش سدیمان،کاهش پلاکت،افزایش گلبول سفید،هیپربیلی روبینمی،افزایش

– کراتینین سرم،افزایش آمیلاز سرم

– کشت دادن باکتری ازخون،ادرار یابافت

– اثبات حضور لپتوسپیرا در بافت با استفاده از آنتی بادیهایی که به نشانگرهای فلوروسنت متصل شده اند.

پیشگیری

جلوگیری از ایجاد فاضلاب در محل زندگی دام­ها و خشک نمودن آنها از مهمترین راه­های جلوگیری از بیماری و انتشار آن است.

همچنین باید از چرای دام­ها در مراتع باتلاقی که با ادرار دام­های بیمار یا جوندگان آلوده شده است جلوگیری شود و از تماس جوندگان با منابع غذائی وانبار های علوفه و آلودگی مواد غذایی با ادرار و مواد دفعی آنها پیشگیری گردد. باید دام­های تلف شده و جفت و جنین دام­های بیماری به خوبی دفن شده و یا از بین برده شوند تا باعث آلودگی محیط و منابع غذایی و آب نشوند.

البته برای جلوگیری از بیماری واکسن هم می­تواند استفاده شود که باید از سویه­های محلی باکتری تهیه گردد.

استفاده از داکسی سایکلین ( ۲۰۰ میلی گرم ) هفته ای یک بار توصیه می شود . این دارو تا ۹۵% در مقابل لپتوسپیروز اثر پیشگیری کننده دارد و در مواردی که تماس های موقتی با عامل بیماری وجود دارد موثر است ولی در مواردی که تماس های مداوم و مکرر با عامل بیماری وجود دارد توصیه نمی شود

رعایت بهداشت فردی وشستن مرتب دستها که آسانترین و کم هزینه ترین کار است .

درمان

درمان آنتی بیوتیکی بیشترین ارزش را موقعی که بین ۴ روز اول بیماری ، شروع شود دارد ولی متاسفانه تشخیص لپتوسپیروز ندرتاً بسرعت انجام می گیرد

درمانهای آنتی بیوتیکی بشرح زیر است

الف ) در موارد خفیف

. داکسی سایکلین ۱۰۰ میلی گرم خوراکی دو بار در روز بمدت ۷ روز

. آمپی سیلین ۷۵۰ ـ ۵۰۰ میلی گرم هر ۶ ساعت بمدت ۷ ـ ۵ روز

. آموکسی سیلین ۵۰۰ میلی گرم هر ۶ ساعت بمدت ۷ ـ ۵ روز

ب ) در موارد متوسط تا شدید

. پنی سیلین جی ۱/۵ میلیون واحد هر ۶ ساعت وریدی بمدت ۷ روز

. آمپی سیلین ۱ ـ ۵/۰ گرم هر ۶ ساعت وریدی بمدت ۷ روز

. در موارد حساس به پنی سیلین ، اریترومایسین ۵۰۰ میلی گرم وریدی هر ۶ ساعت بمدت ۷ روز

کنترل مایعات و درمان صحیح آن برای پیشگیری از نارسایی کلیه مهم می باشد اگر نشانه های نارسایی کلیه ظاهر شود ، جایگزینی سریع مایعات در طی ۴۸ تا ۷۲ ساعت بامراقبت دقیق بیماران ممکن است مفید باشد .

اشتراک:


نظر خود را بیان کنید